Hij is misschien wel de meest geliefde scheidsrechter in deze regio. Han van Minkelen mag dan inmiddels 82 jaar zijn, elke zaterdagmorgen fluit hij nog een jeugdwedstrijd van een team van Alcides. Daarin is hij de leidsman met een luisterend oor, die exact aanvoelt wat de spelers nodig hebben. „Geen gezeur, geen geouwehoer. Ik heb nooit problemen gehad. Ik ben geen ruziezoeker, maar ik laat mij de kaas niet van het brood eten.”
Thuis, in zijn sfeervolle woning in het centrum van Meppel, komt het verleden deze ochtend tot leven. Han laat een trainingsjack zien van vv Rheden, de voormalige Nederlandse amateurclub waar hij zijn voetbalcarrière is begonnen. „Ik heb er nog een tijdje in het tweede gespeeld, totdat ik in militaire dienst moest. Ik was een aanvaller, die het van zijn snelheid moest hebben.”
Aimabel mens
Tijd voor koffie en mooie verhalen. Han is een fijne verteller, een aimabel mens, altijd dicht bij zichzelf gebleven. Geen poespas. „Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg.” Geboren in 1943 en opgegroeid in een groot gezin. „Mijn vader is in de oorlog bij een bombardement om het leven gekomen. Mijn moeder bleef met vier kinderen achter. We hadden het thuis niet breed. Ze is hertrouwd en heeft nog twee kinderen gekregen. Na de ambachtsschool ben ik gaan werken, zo ging dat in die tijd. Eerst bij de Gazelle-fabriek, later bij een lasser in Rheden. Ik werkte 48 uur in de week voor 12,5 gulden. Ik had de pech dat twee oudere broers werden afgekeurd voor militaire dienst, waardoor ik tóch in dienst moest. Na twee maanden Roermond kwam ik in Blerick, waar ik de rijopleiding heb gevolgd. Na een weekje Assen werd ik overgeplaatst naar de Johan van den Kornputkazerne in Steenwijk. Daar heb ik zestien maanden gezeten.”
In die periode leert hij zijn vrouw Gerda kennen. „We zijn nu 62 jaar getrouwd.” Boven de eettafel hangen foto’s die getuigen van een gelukkig huwelijk: twee kinderen, vier kleinkinderen, één achterkleinkind. „Dat is de trots van de familie”, zegt Han glunderend. „Wanneer we allemaal bij elkaar zijn, ben ik zielsgelukkig.” Zijn ogen twinkelen. De warmte die hij deze ochtend uitstraalt, neemt hij elke zaterdag mee naar het voetbalveld. Op Han kan niemand boos worden, al kan hij zich herinneren dat een van zijn kleinzoons ooit verontwaardigd reageerde nadat opa tégen hem had gefloten. Lachend: „Hij had iemand onderuit geschopt. Ik floot en zei tegen hem: ‘Dat doen we niet weer’. Daarop rende hij naar zijn moeder om z’n beklag te gaan doen: ‘Opa fluit tegen mij’. ‘Opa heeft gelijk’, reageerde mijn dochter. Daarna was het klaar. Als ik fluit is er nooit trammelant, dat is zó mooi. Daar kan ik echt van genieten.”
Veteranengroepje
Hij is inmiddels 56 jaar lid van Alcides, die club waar hij terecht is gekomen na één seizoen te hebben gespeeld bij vv Steenwijk. Het is de fase in zijn leven waarin hij zich in Meppel settelt en gaat werken bij Gist-Brocades, eerst in de technische dienst, later als afdelingschef. Via zijn collega Tom Lambrechts komt hij in contact met Alcides, waar hij zich onmiddellijk thuis voelt. Hij speelt er in meerdere elftallen, zowel op zaterdag als op zondag, en is onderdeel van een veteranengroepje op de zondagmorgen. Han heeft nooit met tegenzin zijn voetbalschoenen aangetrokken. „Ik heb een prachtige tijd gehad met die mannen.”
Het is kenmerkend voor de mens Han van Minkelen. Hij is een optimist, een levensgenieter bij wie het glas altijd halfvol is. „Mijn voornaamste wens is dat ik gezond blijf en kan genieten van mijn gezin. Zolang ik fit ben, ga ik door als scheidsrechter. Ik ben een ouwe lul, maar ik leef gezond en ben nooit zwaarder geweest dan 72 kilogram. Ik heb nooit gerookt en gedronken. Thuis hebben we sinds kort een loopband. Zo blijf ik in conditie. Als het mooi weer is ga ik joggen, dan loop ik vijf kilometer en stap ik na afloop bij Alcides onder de douche. Dat vind ik heerlijk.”
Geen gesodemieter
Hij voelt zich thuis bij de club, al bewaart hij ook mooie herinneringen aan de jaren dat hij actief was als jeugdtrainer en als trainer van het vijfde en zesde elftal van FC Meppel. „Dat was hartstikke mooi. We hebben nog een keer in Waalwijk een wedstrijd gespeeld tegen de veteranen van RKC.” Han maakt het uitstapje naar de buren met een aantal Alcideanen, maar keert – hoe kan het ook anders – uiteindelijk terug in de geel-zwarte familie. Daar is hij jeugdtrainer geweest en al twintig jaar actief als clubscheidsrechter. „Je weet hoe dat gaat, er is overal een tekort en ik had drie kleinzoons bij Alcides voetballen. Dan word je daarvoor gevraagd en ik vond het direct leuk. Het plezier is altijd gebleven. Daar gaat het uiteindelijk om. Ik ga elke zaterdag met een glimlach naar de club en kom met een glimlach thuis. Ik heb ook de G-voetballers gefloten, dat is zó dankbaar om te doen. Ik wil geen gesodemieter in het veld. Soms vraag ik aan een speler: ‘Wat wil je: lekker spelen of naar de bank?’ Dan weten ze waar ze aan toe zijn, geef ik ze een klap op de schouder en gaan we weer voetballen.”
